Sunday, 19 July 2026

Sussat - Sach Pass Tour

 

Sach Pass Adventure


 
Date - 25th June to 5th July 2026

An Unforgettable Journey Through Nine Valleys, Countless Waterfalls, and the Heart of the Himalayas

"Travel is not merely about reaching a destination; it is about discovering yourself along the way."
This expedition proved that once again.

Our 24-member Sussat Group set off from Manali towards Sissu via Solang and the magnificent Atal Tunnel. Preparations for the Sach Pass expedition had begun as early as February. On 25th June, participants from different parts of India gathered at Sundernagar, and from there, our unforgettable Himalayan adventure began.

Beyond the Atal Tunnel, the roads became rough and unpredictable. We knew we would encounter several "Pagla Nalas"—seasonal glacial streams that can suddenly swell and flood the roads—but no one seemed worried. After all, we were heading into one of the least explored regions of the Himalayas, far away from crowded tourist destinations. The thought of witnessing the breathtaking beauty of nine remote valleys kept everyone's spirits high.

By evening, we reached Sissu. Right in front of our hotel was a crystal-clear lake with a spectacular waterfall cascading beside it. We spent the evening soaking in the beauty of nature, capturing countless photographs and creating memories that would last forever.

The next morning, we left for Udaipur, where we got our first real experience of a Pagla Nala. One bridge had already been washed away, forcing traffic onto a temporary dirt crossing. Watching our three Tempo Travelers safely negotiate the rushing stream brought a collective sigh of relief.

Our original destination for the day was Urgos, but after lunch at Udaipur, another Pagla Nala blocked our way. During summer, melting glaciers feed these streams with tremendous force. Although the Border Roads Organization (BRO) has constructed bridges in many places, several streams still flow directly across the roads, making them impossible to cross.

With no option left, we returned to Udaipur.

Udaipur is a small Himalayan village with a historic temple dedicated to the Goddess, a handful of homestays, and just a couple of roadside eateries. The following morning, we made another attempt to reach Urgos, but nature had different plans. Accepting defeat, we reluctantly abandoned our dream of visiting Miyar Valley and decided to continue towards Pangi Valley instead.

By now, one day's hotel booking had already been wasted, and another seemed certain to be lost. Everyone wondered what lay ahead. Would more Pagla Nalas stop us again?

Despite the uncertainty, we chose to move forward.

The roads were terrible, mobile signals were intermittent, and rain added another layer of difficulty. In one small village, steaming hot noodles, momos, and tea came to our rescue. Finding accommodation for a group of twenty-four people was no easy task, but eventually we found a comfortable hotel called Chandrabhaga. Electricity was unreliable, but under the circumstances, it felt like luxury.

The following day we drove towards Hudon Batori. The roadsides were covered with colourful wildflowers in full bloom. No one could resist getting down from the vehicles. Cameras came out, shutters clicked endlessly, and the valley turned into our personal photography studio.

After lunch and a short rest, we trekked to a beautiful alpine lake nearby. Sitting quietly on a small hill overlooking the lake, surrounded by absolute silence, was one of those moments when time simply ceased to exist.

Someone had promised us hot tea and pakoras after returning to the hotel, so everyone hurried back—only to discover that neither was waiting! Fortunately, dinner more than made up for the disappointment.

That night happened to be a full moon.

The moonlit Pangi Valley, viewed from our hotel balcony, looked almost magical. It remains one of the most beautiful sights of the entire journey.

Our next halt was Surol Batori, where our homestay overlooked a magnificent waterfall. Although it appeared close, reaching it required crossing a mountain stream on foot. Our tour leaders stood in the icy water, helping every participant cross safely. We couldn't reach the waterfall itself because another powerful stream blocked our path, but the experience itself became an unforgettable memory.

Now everyone was eagerly waiting for the highlight of the expedition—

Sach Pass (14,500 ft)

The morning was cloudy as we left after breakfast. Soon we entered another spectacular valley. Narrow dirt roads twisted around towering cliffs. In several places, roads had literally been carved through the mountains. Whenever a vehicle approached from the opposite direction, one of us had to reverse to create enough space.

Rain made the already dangerous roads even more slippery.

Then came a sight that none of us will ever forget.

A gigantic waterfall thundered down from the mountains, but instead of crashing onto the road, it leapt across the valley into the gorge below. Our vehicles drove beneath it—a thrilling experience that words can hardly describe.

As we climbed higher, snow appeared on both sides of the road. Frozen slopes, countless waterfalls, deep valleys, drifting clouds, and towering Himalayan peaks surrounded us in every direction.

Every few minutes someone would whisper,

"Wow..."
"Marvelous..."

No photograph could truly capture what our eyes were witnessing.

Soon we reached a vast snow-covered plateau that looked like an enormous frozen lake. A little further ahead, we finally arrived at Sach Jyot (Sach Pass).

A small temple dedicated to the local Goddess stood proudly on the summit, decorated with colorful prayer flags fluttering in the icy wind. After offering our prayers, we walked onto the snowfield for an unforgettable photo session.

At that moment, we were standing above the clouds while the clouds floated beneath our feet.

Every face reflected the same feeling—

"This is exactly what we had dreamed of."

None of us wanted to leave, but the journey had to continue.

After a simple lunch of noodles and omelets, we crossed into the Jammu region, where military personnel conducted routine identity checks because of the nearby international border.

That evening we reached Mannat Hotel at Bairagarh. Every room had a unique interior, and the hotel overlooked a beautiful green valley.

The next morning, we entered Jammu and passed through the Gamgul-Siyabehi Wildlife Sanctuary, famous for its colorful bell-shaped alpine flowers blooming across the landscape. Even light rain couldn't stop us from taking photographs.

Later we arrived at Padri Pass. Some of us enjoyed steaming cups of tea while others wandered around admiring the breathtaking scenery. Fresh milk tea and traditional freshly prepared khoya tasted heavenly in the cold mountain air.

Our final mountain halt was Bhaderwah. Unfortunately, due to time constraints, we couldn't visit its famous temples and historic fort.

The next morning, we started early and, after a long day's drive, reached Amritsar by evening.

The remaining two days were reserved for local sightseeing—the magnificent Golden Temple, the patriotic atmosphere of the Wagah Border, and some well-earned relaxation.

Soon it was time to say goodbye.

From Amritsar, everyone dispersed to their respective cities—Mumbai, Pune, Chennai, and many others—by train and flight.

But we carried something far more valuable than souvenirs.

We carried home memories that time will never erase.


© Ashutosh






सच पास - सुस्साट

 

सच पास सुस्साट

नऊ दऱ्या, असंख्य धबधबे आणि हिमालयाच्या कुशीतला अविस्मरणीय प्रवास



"प्रवास म्हणजे फक्त एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जाणे नसते; तो स्वतःला नव्याने सापडण्याचा अनुभव असतो."
या प्रवासाने याचा प्रत्यय पुन्हा एकदा दिला.

मनालीहून सोलांगमार्गे अटल बोगदा पार करत आमचा २४ जणांचा "सुस्साट ग्रुप" सिसूकडे निघाला. सच पास मोहिमेची तयारी फेब्रुवारीपासून सुरू होती. २५ जून रोजी देशाच्या विविध भागांतून आलेले आम्ही सर्वजण सुंदरनगर येथे एकत्र आलो आणि तिथून या रोमांचकारी प्रवासाला सुरुवात झाली.

अटल बोगद्यानंतर रस्त्यांची अवस्था फारशी चांगली नव्हती. पुढे अनेक पगले नाले भेटणार याची कल्पना होतीच, पण त्याची पर्वा कुणालाच नव्हती. कारण हिमालयातील फारसे परिचित नसलेले, पर्यटकांची गर्दी नसलेले हे दुर्गम क्षेत्र आणि नऊ दऱ्यांमधून दिसणारे अप्रतिम निसर्गसौंदर्य अनुभवण्याची ओढ प्रत्येकाच्या मनात होती.

संध्याकाळी आम्ही सिसूला पोहोचलो. हॉटेलसमोरच निळाशार तलाव आणि त्याच्या शेजारी कोसळणारा धबधबा... संध्याकाळ त्याच ठिकाणी निवांत घालवली. मग काय... फोटो, सेल्फी आणि निसर्गाचा मनसोक्त आनंद!

दुसऱ्या दिवशी उदयपूरच्या दिशेने निघालो आणि पगला नाला म्हणजे नेमके काय, याची पहिली झलक मिळाली. एका ठिकाणी पूल वाहून गेला होता. वाहतूक तात्पुरत्या कच्च्या मार्गाने सुरू होती. आमच्या तीनही टेम्पो ट्रॅव्हलर्सनी तो प्रवाह सुरक्षित पार केला आणि सगळ्यांनी सुटकेचा निःश्वास सोडला.

खरे तर आमचा मुक्काम ऊर्गोस येथे होता. पण उदयपूरमध्ये जेवण करून पुढे गेल्यावर पुन्हा एक पगला नाला आडवा आला. उन्हाळ्यात वितळणाऱ्या हिमनद्यांमधून अचानक वाढणाऱ्या पाण्याच्या प्रवाहाला स्थानिक भाषेत पगला नाला म्हणतात. अनेक ठिकाणी बीआरओने पूल बांधले असले तरी काही ठिकाणी पाणी थेट रस्त्यावरूनच वाहत असते. तो प्रवाह पार करणे अशक्य असल्याने आम्हाला परत उदयपूरला यावे लागले.

उदयपूर हे छोटेसे गाव. एक प्राचीन देवीचे मंदिर, काही होमस्टे आणि मोजकेच ढाबे... एवढेच. दुसऱ्या दिवशी पुन्हा ऊर्गोस गाठण्याचा प्रयत्न केला, पण निसर्गापुढे माणूस हतबलच! अखेर मियार व्हॅलीचा बेत रद्द करून पुढील प्रवास सुरू करण्याचा निर्णय घेतला.

एका दिवसाचे बुकिंग वाया गेले होते, दुसऱ्या दिवसाचेही जाणार होते. सगळ्यांच्या मनात काळजी होती—आता पुढे काय? पुन्हा असेच नाले आडवे आले तर? तरीही उदयपूरमध्ये वेळ न घालवता आम्ही पांगी व्हॅलीच्या दिशेने निघालो.

रस्ते अतिशय खराब, मोबाईल नेटवर्क अधूनमधूनच आणि त्यात पावसाची भर. एका छोट्याशा गावात गरमागरम नूडल्स, मोमोज आणि चहाने थंडी घालवली. २४ जणांसाठी राहण्याची व्यवस्था करणे हे मोठे आव्हान होते. शेवटी "चंद्रभागा" नावाच्या हॉटेलमध्ये मुक्काम मिळाला. वीजेचा थोडा प्रश्न होता, पण त्या परिस्थितीत तोच मोठा दिलासा होता.

दुसऱ्या दिवशी हुडोन बटोरीकडे निघालो. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूंना विविधरंगी रानफुलांचा बहर पाहून गाड्या थांबवल्याच गेल्या. मग क्लिक... क्लिक... क्लिक... नुसते फोटोसेशन!

हॉटेलवर पोहोचून जेवण आणि थोडा आराम केला. जवळच असलेल्या एका नयनरम्य तलावाकडे छोटासा ट्रेक केला. तलावाशेजारच्या टेकडीवर बसून आजूबाजूचा शांत निसर्ग अनुभवताना वेळ कसा गेला तेच कळले नाही. परतताना कोणीतरी भजी आणि चहाचे आमिष दाखवले होते. त्यामुळे सगळे भराभर परतले; पण ना भजी, ना चहा! मात्र रात्रीचे जेवण अप्रतिम झाले.

त्या रात्री पौर्णिमा होती. हॉटेलच्या बाल्कनीतून दिसणारी चांदण्यात न्हालेली पांगी व्हॅली डोळ्यांत कायमची साठून राहिली.

पुढचा मुक्काम सुरोल बटोरी येथे होता. आमच्या होमस्टेसमोरच एक भव्य धबधबा दिसत होता. संध्याकाळी सगळे तिकडे निघालो. धबधबा जवळ दिसत असला तरी प्रत्यक्षात बराच दूर होता. मध्येच एक ओढा पार करावा लागला. आमचे लीडर्स गारठलेल्या पाण्यात उभे राहून प्रत्येकाला सुरक्षितपणे दुसऱ्या बाजूला पोहोचवत होते. धबधब्यापर्यंत जाता आले नाही, पण तो अनुभव अविस्मरणीय ठरला.

आता सगळ्यांच्या प्रतीक्षेचा दिवस उजाडणार होता—१४,५०० फूट उंचीवरील सच पास!

सकाळी वातावरण ढगाळ होते. नाश्ता करून दुसऱ्या दरीत प्रवेश केला. कच्चे, वळणावळणाचे रस्ते... अनेक ठिकाणी डोंगर फोडून तयार केलेला मार्ग... समोरून वाहन आले की कोणीतरी मागे जाऊनच पासिंग! पावसामुळे रस्ता अधिकच निसरडा झाला होता.

आणि अचानक नजरेसमोर एक अप्रतिम दृश्य उभे राहिले. प्रचंड उंचीवरून कोसळणारा धबधबा... पण त्याचे पाणी रस्त्यावर न पडता पुढे खोल दरीत झेपावत होते. आमच्या गाड्या त्या धबधब्याखालून गेल्या. तो रोमांच शब्दांत मांडणे अशक्य आहे.

सच पासच्या दिशेने उंची वाढत गेली तसे दोन्ही बाजूंना बर्फ, खाली दऱ्यांमध्ये पसरलेला बर्फ, असंख्य धबधबे आणि ढगांच्या साथीने नटलेला हिमालय... डोळे भरूनही मन भरत नव्हते.

थोड्याच वेळात एका विशाल बर्फाच्छादित मैदानावर पोहोचलो. एखादा गोठलेला तलावच जणू! त्यानंतर डावीकडे वळत आम्ही अखेर सच ज्योत (सच पास) येथे पोहोचलो.

लहानशा टेकडीवर देवीचे मंदिर, फडकणारे झेंडे आणि सर्वत्र शुभ्र बर्फ. दर्शन घेतल्यानंतर सगळ्यांनी बर्फावर मनसोक्त फोटोसेशन केले. त्या क्षणी आम्ही ढगांच्या वर उभे होतो आणि ढग आमच्या खाली वाहत होते.

"याचसाठी केला होता अट्टाहास!"

प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर तेच समाधान झळकत होते. तिथून निघावेसे कुणालाच वाटत नव्हते. पण वेळेचे बंधन होते.

वाटेत नूडल्स आणि ऑम्लेटचा साधासुधा पण चविष्ट बेत झाला. पुढे जम्मू सीमेजवळ मिलिटरी तपासणी झाली. सर्वांचे आधार क्रमांक नोंदवले गेले. त्यानंतर आम्ही बैरागड येथील "मन्नत" हॉटेलमध्ये पोहोचलो. समोर हिरवीगार दरी आणि प्रत्येक खोलीचे वेगळे आकर्षक इंटेरियर.

दुसऱ्या दिवशी जम्मूमध्ये प्रवेश करत आम्ही गमगूल-सियाबेही वन्यजीव अभयारण्यातून पुढे निघालो. घंटेसारख्या आकाराची विविधरंगी रानफुले संपूर्ण दरीत बहरली होती. हलक्या पावसातही फोटो काढण्याचा मोह कुणालाच आवरला नाही.

पुढे पाद्री पास येथे पोहोचलो. काही जण गरमागरम चहाचा आस्वाद घेत होते, तर काही निसर्गात हरवले होते. शुद्ध दुधाचा चहा आणि बाजूलाच बनणाऱ्या ताज्या खव्याची चव आजही जिभेवर रेंगाळते.

शेवटचा डोंगरातील मुक्काम बदरवाह येथे झाला. वेळेअभावी तेथील मंदिरे आणि किल्ला पाहता आला नाही. दुसऱ्या दिवशी सकाळी लवकर निघून अखेर संध्याकाळी अमृतसरला पोहोचलो.

सुवर्ण मंदिर, वाघा बॉर्डर आणि अमृतसर दर्शन करून परतीचा प्रवास सुरू झाला. मुंबई, पुणे, चेन्नई आणि इतर शहरांकडे आम्ही परतलो...

...सोबत घेऊन आयुष्यभर जपाव्यात अशा असंख्य आठवणी.

© आशुतोष


Saturday, 28 March 2026

आनंदाचे डोही आनंद तरंग

 आनंदाचे डोही आनंद तरंग

काल सुसाट चा 157 वा पद्मदुर्ग चा इव्हेंट मस्त झाला..35 पेक्षा अधिक सहभागी..सर्व विविध वयोगटातले..

सुसाट ग्रुप सुरू केला 2010 साली..तेव्हा सुरवातीला children's camp केले..तेव्हा लहान मुले आणि कॉलेज च्या मुलांची उपस्थिती लक्षणीय असायची..आम्ही लीडर पण 40-45 वयोगटातील होतो..त्यामुळे मुले लवकर कनेक्ट व्हायची. त्यांची, तरुणांची भाषा बोलली की ते म्हणायचे अरे..हे लीडर पण आपल्या सारखेच. 

पण आता हीच नेहमी ट्रेक ला येणारी पिढी शिक्षण घेऊन नोकरीला लागली..तिथल्या AC corporate culture मध्ये हरवून गेली.. कार, बाईक किंवा कंपनीच्या बस ने ऑफिस ला जाऊ येऊ लागले..hardship ची सवय मोडली..उन्हात फिरणे हा त्रास वाटू लागला..ट्रेक पेक्षा जीम ला जाणे हे प्रेस्टिज बनले.

आम्ही किंवा आमच्याहून ही वयस्कर ट्रेकर जे किल्ले, गड सहज सर करतात तिथे ही तरुण मंडळी हाफ हूफ करू लागले. त्यांना ट्रेकिंग ही मौज न वाटता त्रासदायक प्रकार वाटू लागला..आनंद कमी झाला की त्याचा परिणाम ट्रेकिंग न करणे किंवा luxury ट्रेकिंग करणे असा दिसू लागला..अनेक ट्रेकिंग क्लब नी मागणी तसा पुरवठा या तत्वांनी लक्झरी ट्रेक आयोजित करायला सुरवात केली..पण ट्रेकिंग म्हणजे चालणे आलेच. सर्व सुखसोयी, मनपसंत जेवण, झोपायला छान टेन्ट, बेड, भरगच्च नाश्ता, पिझ्झा, बर्गर, पास्ता,  ब्रेड आम्लेट वगैरे मस्त लक्झरी असली तरी चालावे लागणारच दिवसभर..ते पण कमी कमी केले..टप्पे छोटे करून..पण तरुणाईचे ट्रेकिंग चे आकर्षण कमी कमी होत गेले. आता बऱ्याच ग्रुपचे average age 35-40 झाले आहे..

तर हे आनंद देणे, घेणे हा वसा सुसाट ने उचलला..ट्रेक बघता बघता भरू लागले. येणारे व्यक्तिगत दुःख, क्लेश विसरून या आनंदाच्या प्रवाहात सामील झाले. ट्रेक/ ट्रीप मध्ये कुठेही घाई नाही, जास्त कठीण चढाई नाही आणि गप्पा गोष्टी करत खात - पीत ट्रेकिंग. हे सर्व वयोगटांना भावते आणि सर्व ग्रुप एक कुटुंब बनून जाते. सध्याच्या जीवनशैली मुळे आई वडिलांचे मुलांशी बोलणे खूप कमी झाले आहे. मोठी कुटुंब नाहीत, घरात मोठी माणसे नाहीत खरंतर 


या पिढीची ही गरज आहे..आई वडील वेळ देऊ शकत नाहीत पण मुलांनी मागितलेल्या वस्तू, महागडे मोबाईल देऊन ते त्याची भरपाई करायला बघतात..पण मुलांना निसर्गात नेणे, त्यांची मने रिकामी करून त्यात आनंद भरणे, लहान लहान गोष्टीतून आनंद कसा मिळवायचा हेच तर सुसाट करतेय..त्यामुळेच आमच्या बरोबर आलेले लहान लहान सहभागी पण जेव्हा असे म्हणतात की आम्ही तुमच्या ग्रुपमध्ये खूप एन्जॉय केले आणि आता नेहमी तुमच्या सोबतच येणार की हे जाणवते की आपण योग्य मार्गाने चाललोय आणि उर आनंदाने भरून येते..

Friday, 13 March 2026

आये बहार बनके, लुभाकर चले गये...

 आये बहार बनके, लुभाकर चले गये...

 


 

आये बहार बनके लुभाकर चले गये...
अशीच काही अवस्था वाघीण एक्स मार्क ला बघितल्यावर झाली..

कऱ्हांडला वन संरक्षित क्षेत्रात (नागपूर जवळ) आदल्या दिवशी सकाळी सकाळी एक्स मार्क ची दोन पिल्ले सती जलाशया जवळ सावलीत/जाळीत बसलेली दिसली होती. एक मेल, एक फिमेल..साधारण 16 ते 18 महिन्यांची..अजून एक मेल बछडा आम्हाला दिसला नाही तो विरुद्ध दिशेला गेला..रस्त्यावरून चालत गेलेला मेल पूर्ण वाढ होत आलेला होता..10-12 फूट लांब..अजून 6-8 महिन्यात त्यांची आई (एक्स मार्क) त्यांच्यापासून वेगळी होईल किंवा बछडे तिच्यापासून वेगळे होतील..सध्या पिल्ले वेगळी राहतात पण एक्स मार्क त्यांना प्रोटेक्ट करते आणि शिकार करून खायला देते..त्यामुळे तिचाही वावर पिल्लांच्या आजुबाजूला असणार हा अंदाज होताच पण त्या दिवशी ती नाही दिसली.
दुसऱ्या दिवशी खूप अपेक्षेने लवकर सहा वाजताच जंगलात शिरलो..तडक सती जलाशयाजवळ पोचलो..कालचे बछडे तरी नक्की तिथे असतील अशी खात्री असल्याने सर्व जीप तिथेच होत्या..पण बछडे नव्हतेच..सर्वजण कानोसा घेत काही जंगल कॉल येतायेत का बघत होते. तासभर काहीच नाही..सर्व जीप इतस्ततः विखुरल्या. आम्ही माघारी येऊन एक दोन पाण्याचे स्पॉट चेक केले.. पगमार्क दिसतात का ते पाहिले..तेव्हा दूर थोडे जंगल कॉल होते पण ते खूप लांब होते..आम्ही एक पाण्याचा स्पॉट शोधून रस्त्यावर थांबलो..सकाळची थंड हवा आणि लवकर उठल्यामुळे डोळ्यावर पेंग होती..काहीजण झोपले पण..अर्धातास थांबून सती कुटी ला जाऊन फ्रेश होऊ, आणलेले स्नॅक्स खाऊ असे ठरले..
अर्ध्यातासाने निघालो.. काल जिथे बछडे दिसले तो पॅच ओलांडला..रस्ता संपत होता तिथे एक जीप आमच्या दिशेला तोंड करून उभी होती..त्यांनी खुणेने सायटिंग नाही असे सांगितले..आम्ही डाव्या बाजूने छोट्या वाटेने सती कुटी कडे जायला वळलो..दोन वळणे पार केली आणि तिसऱ्या वळणावर ...एक प्रचंड मोठे, देखणे पट्टेरी जनावर आडवे आले..डोळे विस्फारले.. श्वास थांबला..तो क्षण किती डोळ्यात साठवू असे झाले..पण ते जनावर रस्ता ओलांडून उजवीकडे जंगलात शिरले पण..जीप ड्रायव्हर ने प्रसंगावधान दाखवून गाडी रिव्हर्स घेऊन पुन्हा मेन रस्त्यावर आणली..आम्ही उभ्या असलेल्या जीप ला वाघ येतोय अशी खूण केली..आणि पुन्हा एकदा वाघिण डाव्या बाजूने रस्त्यावर अवतीर्ण झाली. आता मात्र कॅमेरे सरसावले गेले.. छान फोटो मिळाले.. मग मात्र डोळ्यांनीच सर्व दृश्य साठवून घेतले..काय चाल..काय रुबाब..वाघिणीला tigress म्हणतात तो तिचा ग्रेस बघून म्हणत असतील का? ती उजव्या दिशेला जंगलात शिरून दिसेनाशी झाली पण..नंतर गाईड ने सांगितले ती एक्स मार्क होती..त्या बछड्यांची आई. तिच्या चेहऱ्यावर डाव्या बाजूला X-Mark आहे तो आम्ही उजव्याबाजूला असल्यामुळे दिसला नाही फोटोतही आला नाही. असो..
दुपारच्या राईडला पावनी वन संरक्षित क्षेत्रात देखील नशिबाने साथ दिली आणि जलविहार करणारा पूर्ण वाढ झालेला वाघ (अजून नाव ठेवले नाहीये.. न्यू मेल म्हणतात) दिसला..जवळ जवळ 15 मिनिटे डुंबून तो जंगलाच्या दिशेने गेला..जरा दूर होता पण दरारा आणि शान राजाचीच होती..

एकंदरीत प्राणी व पक्षी बरेच दिसले या ट्रिपमध्ये पण मनावर कोरले गेले ते मात्र वाघ दिसले ते क्षण..निव्वळ अविस्मरणीय..
आशुतोष

Photos by Dr.Nikita Bhot

Friday, 6 February 2026

Temple Trail with Sussat


 

 


 दक्षिणेची वारी अर्थात टेम्पल ट्रेल

आठ दिवस झाले टेम्पल ट्रेल हून येऊन पण अजून आपल्या ग्रुपमधील महिलांनी म्हटलेले श्लोक मनात घुमतायत... तर..सुरवातीला या प्रचंड व भव्यदिव्य मंदिराच्या स्थापत्यावर व त्यावरील कलाकुसरीवर भारावून गेलेले सर्वजण नंतर इतरांप्रमाणे देव दर्शनाच्या रांगेत उभे राहिलो, देवदेवतांच्या कथा, आख्यायिकांमध्ये गुंतून गेलो. आपल्या ग्रुप मधील सर्वांची पुण्याई फळाला आली आणि इच्छित सर्व देव देवतांचे दर्शन, पूजन यथासांग करता आले हीच या टेम्पल ट्रेल ची फलश्रुती.
साऊथ म्हटले की नाश्ता वडा, इडली, डोसा आणि जेवण म्हणजे फक्त राईस आणि राईस हे ओघाने आलेच पण ते ही सर्व ठिकाणी सुग्रास आणि चवदार मिळाले. पण परत आल्यापासून मात्र अजून तरी या पदार्थांचे नाव काढलेले नाही.
एकूण काय तर या टूर ने खूप आनंद दिला. प्रवासातील वेळ गाण्याच्या भेंड्या आणि रिल बनवण्यात छान गेला..प्रवास जाणवायचाच नाही त्यामुळे. सर्व सहभागी खूप आनंदाने आणि प्रेमाने या यात्रेत सामील झाले आणि ही दक्षिणेची वारी सुफल संपूर्ण झाली.

आशुतोष
2 फेब्रुवारी 2026 

The southern pilgrimage, also known as Temple Trail

The southern pilgrimage, also known as Temple Trail, has been on my mind even after eight days since returning. The grandeur and intricate carvings of the temples left everyone in awe. We waited in line for darshan, immersed in the stories and legends of the gods and goddesses. Our group's collective good karma paid off, and we got to worship all the deities we wanted. The trip was a true success.

South India is synonymous with delicious food – Vada, Idli, Dosa, and rice. We relished these delicacies at every stop. But it's been a while since we've had them back home!

The trip was filled with joy, and the travel time flew by with singing, games, and making reels. Everyone participated with enthusiasm, making it a memorable journey.

The Temple Trail has come to an end, but the memories will linger.

Ashutosh, February 2, 2026

Wednesday, 3 January 2024

नैनिताल - बिनसर - सुसाट हिमालय निसर्ग भ्रमंती

 नैनिताल बिनसर - सुसाट हिमालय निसर्ग भ्रमंती






नैनिताल-बिनसर दौऱ्यावरून येऊन 2-3 दिवस झाले पण मन मात्र अजून तिथेच रेंगाळतय..

ते उंच उंच वृक्ष, घनदाट जंगल, वळणा वळणाचे रस्ते, दुरून दिसणारी बर्फाच्छादित अगणित शिखरे..नयना लेक आणि प्रचंड थंडी..खरंच अविस्मरणीय..

जेव्हा हिमालयात जातो तेव्हा मुंबई-पुण्याच्या मंडळींना मोठा प्रवास अनिवार्य..पण थोडा त्रास झाला तरी आपण जेव्हा हिमालयाच्या कुशीत शिरतो तेव्हा मात्र थकवा शीण कुठल्याकुठे पळून जातो..त्या थंड वाऱ्याच्या झुळुकींनी मन प्रफुल्लित होते..

असेच झाले नैनिताल मुक्कामी पोहोचल्यावर..सुंदर टुमदार घर..नाताळ साठी सजवलेले..बाहेर मोठ्ठी गच्ची..आत जाण्याआधीच सर्वांची फोटोग्राफी तिथे सुरू झाली..काहीजण विडिओ कॉल वरून घरच्यांना घर दाखवू लागले..

इथे तीन दिवस मुक्काम, खाण्या-पिण्याची रेलचेल..नैनिताल भटकंती, लेक मध्ये बोटिंग,किलबरी आणि पंगोट येथील पक्षी दर्शन,  टिफिन टॉप ला छोटा ट्रेक आणि प्रचंड खरेदी..

काही जणांना घेतलेले सामान ठेवण्यासाठी बॅगेची खरेदी पण करावी लागली..

रात्री रंगलेली गप्पांची मैफिल आणि कराओके ची गाणी..सगळेच भारी..

बिनसर जवळ तीलारी गावातील होम स्टे जरा वेगळा..गावापासून, शहरापासून दूर आणि हटके..

अतिशय सुंदर व कलात्मक बांधलेले घर..तीन मोठया खोल्या, त्यातील वरच्या दोन खोल्यांना पोटमाळा, खाली किचन व पुढे मोठ्ठे लॉन..रात्री अंगणात शेकोटी..सगळे स्वप्नवत..

मग एक दिवस जागेश्वर महादेवाचे दर्शन, एक दिवस जंगल भटकंती..तिथे रात्री शेकोटीजवळ बसलो असताना गावकऱ्यांनी सांगितले कि गावात बिबट्या आला होता..आणि मग सगळे आपापल्या खोलीत गपगार..रात्री बिबट्याची स्वप्नं..आणि भास..

आणि ट्रिप संपली पण बघता बघता..मग परतीचा प्रवास..काठगोदामला चक्क 'उडपीवाला' नावाचे हॉटेल आणि उडपी डोसा, इडलीवडे असा मेनू...पंजाबी फूड खाऊन कंटाळा आलेल्या जीव्हेला थोडा दिलासा..


मग प्रवास..प्रवास करीत घरी परतलो..

आणि आता पुढच्या वेळी डिसेंबरमध्ये कुठे जायचं याचा विचार सुरू पण झालाय..पण ट्रीपला बरोबर मात्र आताचे सर्वजण मात्र हवेत हं !


© आशुतोष

Team Sussat

Tuesday, 3 August 2021

अवचित गड - अवचित गवसलेले सुखाचे क्षण

                 अवचित गड 


सभोवती गर्द हिरवाई, पूर्ण जंगलातून वर चढत जाणारी पायवाट, 1 तासाची चढाई, पावसाने केलेली निसर्ग सौंदर्याची लयलूट.., किल्ल्यावर जाताना येणारे पक्षांचे संगीत त्याला बाजूने खळखळत वाहणाऱ्या पाण्याची साथ..

वर चढून गेल्यावर अचानक दिसणारे किल्ल्याचे प्रवेशद्वार, थोडेसे लपवलेले गोमुखी बांधणीचे..ते ओलांडून आत गेल्यावर एक पडके द्वार व नंतर खूप मोठ्ठा तलाव..त्याकाळी किल्ल्यावर खूप लोक रहात असावेत ते सांगणारा..नंतर एक शंकराचे - पिंगळसई ग्रामदेवतेचे लहानसे देऊळ , पण नवीन बांधकाम केलेले आणि थोडे खाली उजव्या बाजूस उतरले कि पाण्याची टाकी. एकदम स्वच्छ वाहते पाणी  कदाचित पावसाळा असल्यामुळे.. पाण्याची चव अतिशय मस्त, मधुर.. सगळा शीण घालवणारी. तिथे एक छोटे देऊळ व दगडात कोरलेली तलवारधारी योध्याची प्रतिमा, ती बाजी पासलकर यांची आहे म्हणतात..तिथेच डावीकडे एक सुस्थितीत असलेली दरवाजाची कमान. तिथून पुढे गेल्यावर थोडे डावीकडे वर गेले कि एक पडका टेहळणी                                          बुरुज..असाच एक बुरुज किल्ल्याच्या दुसऱ्या टोकाला आणि एकदम सुस्थितीत..

बुरुजावरून परत खाली येऊन थोडे पुढे जाऊन खाली उतरून गेल्यावर दोन डोंगरांना जोडणारा एक लाकडी पूल..हीच किल्ल्यावर येण्याची दुसरी वाट..

जेवण झाल्यावर पुन्हा परतीची तीच पण आता पावसाने निसरडी झालेली वाट..पुंन्हा गर्द हिरवाईत व पावसाच्या सरी झेलत गावात परत..

खूप वेगळा व निसर्गाजवळ घेऊन जाणारा अनुभव..

आता सुसाट ही एक family होत चाललीये त्याचा पुन:प्रत्यय या ट्रेक मध्ये आला..


©आशुतोष 

Sussat Rebel on Wheels

Website - sussat.co.in

PC - Makarand Bedekar